Dinosaur lost in the forest

Ναι, μπορεί να είμαι ένα προϊστορικό πλάσμα που τρώει κρέας. Ναι, μπορεί να είμαι μεγάλος και τρομακτικός. Αλλά είμαι και ένα μικρό δεινοσαυράκι που χάθηκε στο δάσος παίζοντας κρυφτό. Αυτή τη στιγμή περνάω μέσα από μια πλούσια σύνθεση με διάφορα είδη τροπικού φυλλώματος και παχύφυτων, που μάλλον είναι centerpiece σε κάποιο τραπέζι.

Και δεν είναι μόνο ένα. Υπάρχουν πολλά τέτοια μικρά “δάση” γύρω μου. Για στάσου… το πρόσωπό μου είναι παντού. Τυπωμένο σε αυτά τα υπέροχα παιδικά σακίδια, σε σημαιάκια και banners που κρέμονται από το ταβάνι, στις μπομπονιέρες, στα χάρτινα σουπλά… Ωχ, Θεέ μου! Υπάρχει κι ένα μεγάλο τραπέζι γεμάτο λιχουδιές, μπισκότα, cupcakes, cake pops, και η χαριτωμένη φατσούλα μου είναι και εκεί παντού, παρόλο που λέει πως όλα αυτά ανήκουν στον Ιωάννη. Ποιος είναι ο Ιωάννης; Μάλλον αυτό το γλυκό αγοράκι. Και εγώ μάλλον έχω εισβάλει στο πάρτι του. Όμως υπάρχουν μεγάλοι και παιδιά που τρελαίνονται τρώγοντας τις λιχουδιές μου, οπότε καλύτερα να βρυχηθώ δυνατά για να τους τρομάξω. ΡΟΟΟΑΑΑΡΡΡ…

Τέλεια, μάλλον έκανα καλή δουλειά, γιατί κάποιοι τώρα χορεύουν, μερικά παιδιά παίζουν με έναν φοβερό παιδικό entertainer και άλλοι βρίσκονται κοντά στην είσοδο απολαμβάνοντας τον κήπο. Πού βρίσκομαι άραγε; Στο Κτήμα Γρηγόρου; Όσο όμορφο κι αν είναι, εγώ θα ήθελα τώρα να γυρίσω σπίτι μου… Ε, μικρέ! Μήπως ξέρεις τον δρόμο για το Jurassic Park;